رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
قرارداد ننگین واگذاری شهرک مرواید و افسوس جوان بی سرپناه
#1
برگرفته از سایت فرهنگی ورزشی گازال جناح :
یاد قضیه طومار جاده خور و کلاه گشادی که سرمان رفت به خیر. یاد روزهایی به خیر که عزیزانی در کوچه و بازار داد می زدند امضاء کنید برایتان جاده می کشیم. انبوه سازی می کنیم. خیابان پلی می سازیم. اما افسوس و صد افسوس که خیابان پلی هیچگاه درست نشد تا جناح را به دو بخش شمال و جنوب تقسیم کند بلکه تفرقه و کینه و غیبت و حسرت جوانان عاشقی که به خاطر دست خالی شان در فراغ یار سوختند و ساختند ماحصل این وعده وعید بود و? دیگر هیچ….

اراضی جنوب جناح از دیرباز مورد توجه مسئولین محترم و شهروندان بوده و هست. به دنبال واگذاری ۵۰هکتار از اراضی شرقی شهر به جوانان – که انصافاً طرح خوبی بود – این اراضی مورد توجه خاص وعام قرار گرفت. زن و بچه و پیر و جوان و شورا و پیمانکار و همه و همه این نگین جنوبی جناح را به بهانه های مختلف نشان کرده بودند. یکی برای عروسی فرزندش ، دیگری برای ساختن خانه اش – یکی برای خرید اتومبیل دلخواهش و دیگری برای? ……? یکی برای بزینس و دیگری برای فروش. یکی برای هزینه بیمارستان و دیگری برای سیرکردن شکم زن و بچه . در این میان کسی حتی فکرش را هم نمی کرد که یکی پیدا شود که? همه این اراضی را سند به نام کند. اما پیدا شد. مردم با سادگی تمام این قرارداد ننگین را امضاء کردند و آرزوی زمین و زمان و مال و منال و خانه و کاشانه به دلشان ماند و هنوز هم مانده و تا این سادگی مرگبار ادامه داشته باشد خواهد ماند? . . . .

هر جنسی قیمتی دارد و هر کالایی نرخی!!! … نرخ راه خور را در فاکتور بی انصافی خیلی بالا زدند!!!!…. راه خور اگر ۱تومان بود، در فاکتور ده برابرش کردند و هکتارها زمین را به بهای احداث این جاده قاچاق رو از مردم قاپیدند. اما مقصر کیست؟

مگر ما مردم شریف ۲۵۰۰ امضاء ندادیم و نگفتیم که راه خور می خواهیم. مگر ما نگفتیم که این زمین ها را برای خرجی راه خور بفروشید. مگر نصف جناح این قرارداد ننگین را امضاء نکردیم. همه کسانیکه آن روز از سر سادگی پای آن نامه را امضا کردند باید در محضر عدل الهی جوابگوی زن و بچه و نسل های بعدی شان باشند. باید بدانند که برای خوب نشان دادن شان به جمع کنندگان امضا ، کمر فرزندانشان را شکستند. آنها به همه مفاد این قرارداد نرسیدند. در این قرارداد که آنها امضاء کرده بودند نوشته شده بود که راه خور ساخته شود…… انبوه سازی انجام گیرد….. خیابان پلی احداث گردد و زمین ها به فروش برسد…… اما از این بندها تنها بند آخر عملی شد. و افسوس که حالا قیمت این اراضی آنقدر بالاست که جوان جناحی جرأت نمی کند به آن نزدیک شود چه برسد به اینکه چند متر از آنرا بخرد.

۲۵۰۰امضاءکننده ای که با امضای خود نگین جناح را دودستی تقدیم کردند حالا سرشان بی کلاه مانده. نه صاحب جاده خور شده اند!!!!!….. نه انبوه سازی برایشان کرده اند!!!….. نه خیابان پلی برایشان کشیده اند و نه عزت و احترامشان از قبل بیشتر شده. امضاء کنندگان این نامه بعنوان کسانیکه شهرشان را فروختند در تاریخ جاودانه خواهند شد. امضاءکنندگان این نامه بعنوان کسانیکه سرنوشت فرزندانشان را به بهای هیچ تباه کرده اند در تاریخ جناح زنده خواهند ماند. و امضاء کنندگان این نامه بعنوان کسانیکه کمک کرده اند تا جاده ای قاچاق رو احداث شود . . . . دلال بازی زمین و تورم قیمت آن در جناح افزایش یابد . . . . عده ای آدم در مجاورت پست ۴۳۰مگاواتی و خطر سرطان صاحب خانه شوند . . . . آمار شکوه و شکایت بدلیل زمین بالا برود . . . در تاریخ جناح ماندگار خواهند شد.

و حرف آخر اینکه امضاءکنندگان این نامه نظریه پردازانی اند که با ارائه تئوری (( دعوای آینده در جناح دعوای زمین است)) بعنوان چهره ماندگار این شهر ۱۸۰۰ساله از تاریخ (((لوح تحقیر))) خواهند گرفت.

نویسنده: بهرام فولادچنگ
#2
اتفاقا در همین زمینه سالها پیش همون دوره شعری هم سروده شده بود که بین مردم دست به دست می گشت بدین مضمون

*********ویژه راه خور جناح ***********

ره تاریخی ما راه خور است
که سد ما و دریاهای شور است
رهی دشوار و باریک و قدیمی
که همچون لانه تاریک مور است
در آنجا تاخ و باریز است و همبُست
دگر آستون که آن مانند گور است
پس کوهها نبینی هیچ شهری
به جای آن تماماً دشت شور است
نه بازاری ، نه جمعیت ببینی
به جز گرما که میزانش وُفور است
رهی سود آور و پول آور و چرب
که با دندان بعضی ها چه جور است
زمانی خرج این ره بُد معما
کلید این معما رای زور است( منظور جمع کردن اجباری امضا جهت راه خور)
چه غم گر عده ای بی ملک گردند
به جایش نان بعضی در تنور است
بنازم بند پ همراه رشوه
تو دریا را ببین ماهی به تور است
جناح در چنگ زالوها گرفتار
مکیده شیره اش مانند غور است
غرض انبار پول است نی رَه خور
همین برنامه ی هر موش کور است
به میلیاردش نیرزد خرج این ره
فکندن پول خود اندر تنور است
کلاهی بر سر مردم مردم نهادند
که با ناف جناحی جفت و جور است
زمانی سود این ره می ستانیم
که اسرافیل هم مشغول صور است
خداوند حق مردم می ستاند
همینم مژده ی خلق صبور است
« ۲۹ آگوست ۲۰۰۱ »
 سپاس شده توسط کدخدا
#3
دو فیلم هست که به دوران صلح و آرامش و سازندگی جناح برمیگردد .... پس از اتمام طرح پل رودخانه و جاده جناح-خلوص در سال 1369 به سفارش محمدعلی رضایی فیلم درمورد ده جناح توسط محمد پوریوسف و یوسف فنائیان در سال 70 ساخته شد تا به خیرین مقیم کشورهای خلیج فارس ارسال شود.این فیلم که به صورت مستندی از ده جناح که شامل شرح طرح های در حال ساخت ‍، اوصاف امکانات و کمبود ها و گردشی در کوچه پس کوچه ها ده بود از خیرین خواسته شده بود تا برای برای آبادانی زادگاه خویش اقدام نمایند (این فیلم هنوز هم موجود است).. پس از آن خیرین بزگوار با اعتمادی که به آقای رضایی توانمندی اش داشتند و منابع دولتی در دوران سارندگی پس از جنگ تحمیلی، بودجه خیابان کشی جناح کسب شد درمدت 5 سال در حدود 90 درصد خیابان های حال حاضر شهر جناح با همیاری مردم و شرکت جناح دشت بندر ساخته شد .
فیلم دومی که در سال 1375 از نتیجه زحمات و همیاریها گرفته شده بود و کپی های از آن بین مردم پخش گردید? بازدیدی از راه خور که مرحوم محمدصالح رضایی در کنار دره ای در مورد نحوه ساخت و مشکلات آن توضیح مختصری میدهد و در آخر به روز افتتاح بلوار جهاد (کمربندی) با حضور جمعیتی زیادی از همه اقشار مردم از دانش آموز تا بازاری و کاسب کار و.. ختم میشود .
در آن دوران چون جناح پله های سازندگی را به سرعت پی می نمود دلگرمی و همیاری مردم باعث این شد که رضایی به فکر احیای راه قدیمی خور با حداقل امکانات بیفتد و در سال 1372 استارت ساخت این جاده زده شد . این پروژه با بودجه شخصی و یکی دو دستگاه بولدیزر و کامیون شروع به کار و پس از مدتی با کمبود بودجه خوابید .?
................. اصل مطلب----
تمام تلاش رضایی بر آن بود که این راه ارزشمند که منفعت زیادی برای مردم داشت ساخته شود طرحی که رضایی داشت این بود برای ساخت این راه چندین هکتار از زمینهای اطراف جناح را با همکاری و توافق فرمانداری لنگه به فروش برساند و به جای آنکه پول آن جز منابع ارزی کشوری شود صرف خوده جناح در راه خور نماید.
منطقی بودن طرح شهرک و راه خور :?
زمینهای شهرک با طراحی مدرن و نقشه کاملا دقیق قبلی توسط شرکت جناح دشت بندر عرضه شد مردم برای خرید این زمینها مشارکت کردند. پس از فروش این زمینها با قطعه بندی نسبتا بزرگ ؛ خاکریزی و جدول گذاری جاده هایش ، و تیر گذاری چیزی در حدود 450 میلیون خرج برداشت کل این زمینها با قطعه ای بین 1 تا 3 میلیون به فروش می رسید که جمعا 950 میلیون بود از این 950 تا 500 میلیون میماند برای راه خور . (این اعداد ارقام یه خورده بالا و پایین داره دقیق یادم نیست)

شرکت جناح دشت بندر این پروژه رو پس از 12 سال در سال 1384 به اتمام رساند . اما چه شد شخصی که سالیان دراز برای جناح خدمت کرد، سالیان دراز به او توهین و تهمت زده شد .( به عقیده بعضیها تهمت نه واقعیت) خیلی قبل از آن? برخی ها بحث های در مورد چپاول پولهای حاصل از فروش زمینهای شهرک توسط رضایی مطرح کرده بودند . این همان استارت جو بدی شد که بعضا حال در بعضی موارد به چشم میخورد ... قضیه رفع شبه است درمورد بالا کشیدن اموال است
? اگر توجه کرده باشین هیچ وقت سند و مدرکی برای این قضیه چپاول ارائه نشده است تمام اظهارات هم بر اساس شهود است که بدون محسابات فنی و مهندسی بیان شده ... طی سفری که در سال 84 به راه خور داشتیم و مراحل پایانی تراشیدن کوه مقابل کوه امبست بود? پیمانکار? شرکت در پروژه این راه (آقای رنجبر از اهالی گوده) گفت که" فقط همین محدوده بین کوه امبست و دره قبلی 300 میلیون هزینه شده" حال چگونه میتوان با این مقدار کم پول شهرک 17 کیلومتر جاده کشید ( طی همان دوره هم رضایی هزینه راه خاکی در حدود 3? 4 میلیارد براورد کرده بود) در جای خود رضایی درمورد این راه شرح میداد که میگفت "برای من این پروژه هیچ منفعت مالی که نداشت به کنار ، بیشتر این هزینه را از جیب خودم پرداخت کرده ام" ...
حال اگر قضیه چپاولی در کار بود حتما شورای محترم شهر باید نسبت به آن اقدام میکردند و از پیمانکار طرح دادخواست مینمودند. (که چنین نبود)
از این بگذریم قضیه دومی که است در مورد اینکه چرا با وجود اینکه رضایی از قبل میدانسته با این مقدار پول نمیشود این راه ساخت دست به فروش زمین های شهرک زد؟
1-. اولین? مورد این بود که جناح نیاز به زمین قطعه بندی شده برای ساخت خانه های جدید داشت این زمینها قطعه بندی شد و درصدی از نیاز بر طرف گردید .
2-پول حاصل از فروش زمین 2 راه بیشتر ندارد 1- زمین مالکدار به مالک آن میرسد 2- حال اگر زمین های ملی است پول آن جز منابع کشوری میشود .. حال رضایی راه دومی برای زمین های ملی پیشنهاد کرد که آن پولها خرج خود جناح شود با این کار مردم جناح در ساخت این راه مشارکت مستقیم داشتند( همانند قانون 2 درصد از درآمد نفت یک منطقه خرج همان منطقه شود) جلب اعتماد مردم با همکاری شورای وقت و با امضا طومار توسط مردم صورت گرفت و این همان تائیدیه شراکت مردم در آبادانی شهر خود بود .( همانند پیش فروش واحد های ساختمانی مجتمع تجاری و مسکونی )
همان طور که عرض شد این پروژه با کمبود بودجه مواجه شده بود و راکد مانده بود با استفاده از این مقدار پول دوباره ساخت راه سرعت گرفت و خود رضایی هم پیشبینی کرده بود که با این مقدار تورم سالیانه باید به فکر منابع دولتی بود(حتی برای راه بدون اسفالت)? به خاطر همین راه را تا انتها به صورت خاکی باز کرد (که درصد زیادی از هزینه آن خودش متقبل شد ) و پس از چندین بار کشاندن مسئولین راه و ترابری استانی به این راه برای جلب رضایت آنها برای گرفتن بودجه و خاطر نشان کردن اینکه این راه مفید و پرمنفعتی برای مردم جناح و منطقه است اما با عدم همیاری برخی از مسئولین شهر و مشکل بودن دریافت بودجه ها بزرگ در آن دوره ، موفق به دریافت بودجه نشد و قسمت کم کار ولی پر هزینه یعنی آسفالت کشی آن باقی ماند .
البته مهمترین علت عدم دریافت بودجه راه خور هم به اتفاقات سال 84 بر میگردد که در اینجا مناسب ندانستم که آن را مطرح کنم?
در آخر بگم سوابق اشخاص دال بر درست یا نادرستی اعمال آن شخص در زمان حال است کسی که طی دهه 70 تلاش و کوشش زیادی برای عمران و آبادانی شهرش نمود نمیتوان 2 روزه بدون هیچ سند و مدرکی آن را بدخواه و خائن به مردم خواند کسی که هرگز غشی در خیابان کشی ها جناح نداشت و مردم وخیرین نتیجه آن اعتماد را چندین سال بعد دیدند و شهرمان خیلی قبلتر از برخی شهرها شهر شد ..حتی در پروژه فروش زمینهای شهرک هم نیت خیر داشت گرچه نتوانست بودجه برای آسفالته کردن راه را بگیرد اما زندگیش راه صرف این راه کرد و با وجود اینکه تعدادی از پرسنل و دستگاهای میکانیکی بر اثر ریزش سنگ و استحلاک از دست داد اما با وجدان کاری بالای که داشت هرگز دست از این پروژه تا اتمام نکشید.
 سپاس شده توسط farshid.ahmadi
#4
شعر بسیار با مسمایی است که امیدوارم بیشتر به آن توجه شود راستی شاعرش مشخص نیست ؟? باید شاعر قدری این شعر را گفته باشند .
#5
فکر کنم مشکل شما جناب شرح حال در این است که تفاوت خدمت با پول در آوردن را درک نکرده اید کسی منکر کارهای عمرانی جناح دشت بندر با سود کلان نیست ایشان کارش رو انجام? داد و پول و سودش رو گرفت و حالا بعضی ها میخواهند به کاری که سودی بس عجیب گیرشان آمد نسبت خدمت بی مزد دهند پس زیاد جرجر نکنید چون ممکنه ما هم به دنبال شما جزجز شویم .
#6
ناسلامتی شما با این ادبیات چاله میدونی نام هیئت مدیره سایت را یدک! میکشید . شما که اینقدر ترتر مینمایید لطفا روشن کنید این سودی بس عجیب تقریبا چقدر است? چطور این شرکت بالا کشید ؟!
#7
ای داد بیداد کدخداجون.شما هرچی بهتون بگن یه چیزی از خودتون در میارید. . . . . شما حساب زمین های شهرک مروارید دارید؟اگه دارید لطفا بگذارید اینجا همه ببینیم.اگه ندارید هم شما لطفا جرجر نکنید.که بار اتهام شما و این آقای نویسنده بیشتر از این نشه.حساب زمین های شهرک بارها حساب شده و نه تنها بدهکاری در کار نبوده که این شرکت طلبکار هم شده.اگه اینطور نبود آقای جباری که اولین سوالش در مورد راه خور این بود که پولهایی که گرفته شده صرف چی شده و پیگیر کار نشده باشن ایشون و شورا و خیلیای دیگه در این سهل انگاری سهیمن.ولی باز بهتون بگم که حساب و کتاب شده.حتی دوره آقای جباری.وگرنه گیر آووردن مجرم کار سختی نیست.
#8
اقای کدخدا همه میدونن شما هم جزو هیئت مدیره هستین و مطمئنا شما خودتون هم از این آگاهی اطلاع دارین پس منظورتون از اینطور جواب ها چیه؟
اگه میخواین سایت رو اینجوری اداره کنین همون بهتر بود خودشون دوتا بودن که،شما به عنوان یه عضو از هیئت مدیره اینجوری باید جوابگو باشین؟
#9
vvvvvvvvvvvvvvvvvv
#10
در عجبم که چرا این نویسندگان قراردادی که برای خود جناح خرج شده را ننگین مینامند مثل اینکه این عده به دلشان خوش نیامده که برای شهرشان خرج کرده اند . عده ای از? مسئولبن میگفتن که چرا شرکت جناح دشت بندر با قیمت پایین این زمین ها را به فروش میرساند مگر مردم این زمین ها را با قیمت مناسب نمی خواستند که اکثریت آن را خریدن متاسفانه تو جناح میگن که مشکل نبوده زمین داریم ولی وقتی صاحب زمین میشوند به جای خانه سازی به معامله و دلالی آن میپردازند (یا پول ساخت خانه را ندارن) نتیجه این میشود که زمین 2 تومنی میرسد به 20 تومن البته با احتساب تورم و موقعیت خوب زمینها . گرچه این امر در همه جای کشور اتفاق می افته و طبیعیه

حال اینکه بالای ان امضا نوشته شده بود که با این پول راه خور ساخته میشود هم یه عده بهانه قرار دادن که کار رضایی را بی ارزش جلوه دهند جالبه قبلا میگفتن که رضایی پولو زمینو گذاشته تو جیبش حالا که معلوم شده اینجور نبوده یه آتو ساختگی سر هم کردن که بالای طومار قول داده بوده راه رو آسفالته تا انتها تحویل بده من اون طومارو ندیدم اما در جای شنیدم که نوشته شده بوده این پول صرف راه خور میشود . با این تورمی ما داریم 500 تومن الان 5 سال دیگه میشه 100 تومن (البته قبلاها تورم کمتر بود). حال پروژه ای هزینه اون قسط بندی نشده و فقط مقدار پول اولیه برای اون قرار داده شده معلومه بعد از چندین سال کارای قبلی رو نداره که همون طور که گفتم? مابقی با هزینه شخصی بود .

و باز متاسفانه بیشتر کسایی که این موارد رو بیان میکنند اصلا سر از کار های عمرانی و هزینه و مخارج آن در نمیارن ( بعضی ها قبلا در نمی اوردن ولی حالا میارن اما خود را به کوچه علی چپ زده اند) یا بزرگنمایی که نمیدانم بر اساس کدام معیار و قیاسی است میزنند همانند جمله از نویسنده " نرخ راه خور را در فاکتور بی انصافی خیلی بالا زدند!!!!…. راه خور اگر ۱تومان بود، در فاکتور ده برابرش کردن " اصلا این نوشته نوشته انتقادی نیست بدون هیچ حساب وکتابی زده تو فاز احساسات که شاید با احساسی کردن مطلب بتواند مطلب را جذاب کند نه اینکه قضیه را به چالش بکشاند
 سپاس شده توسط farshid.ahmadi


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان